نامه ی سرگشاده به دکتر شفیعی کد کنی تداوم نیما ستیزی ، در سنت ادبی و ادبیات سنتی ایراناحمد افرادی نیما، برخلاف کُهنسُرایان ، برسکویی دیگر ایستاده بود و از چشم اندازی دیگرْ، هستی را نظاره می‌کرد . درست به همین دلیل، جهانِ پیش رویش همان جهانی نبودکه پیش روی شاعران سنتی چهره می نمود. از این رو، در بیان تجربه‌های شاعرانه و توصیف هستی، به واژگان و ترکیبات و صوَر خیالی نیازمند بودکه در تاریخ ادب فارسی سابقه نداشته است و نیما، خودْ می بایست آستین بالا بزند و آن‌ها را بیافریند . ---------------------

تهران – خیابان آشیخ هادی نگاهی به « نامه های احمد شاملو، به ع. پاشایی « آیدا » ، به جز همنفسی و همدلی و همراهی با شاملو، یار و مددکار او ، در پیشبُرد ِکار « کتاب کوچه » و دیگرْ آفریده های ادبی بوده است. «آیدا»ی امروز ، دیگر تنها آن زن ِ اثیری ِ الهام بخش ِ شاملو در خلق عاشقانه هایش نیست. سال های بلند ِ اُنس و اُلفت و مصاحبت ِ آیدا با شاملو ( و همکاری تنگاتنگ با او ،در زمینه های ادبی ) از آن «اِلهه» ی دیروز،ادیب ِ سخن سنجی آفرید ،که ( به باور من)بیش از هر کسی ، توان و قابلیت به پایان بردن «کتاب

  هما ناطق : تاریخ پژوهی ، با وجدان بیدار ِروشنفکری(1)   از جمله ویژگی‌های پژوهشی خانم هما ناطق ، « خلاف ْ آمد ِ عادت ْ» نویسی ، در نقد و بررسی های تاریخی است . به عبارت دیگر، بنیاد برخی از مهمترین رساله های ایشان ، بر « عادت زُدایی تاریخی » است.   -------------------------------------------------------------------------------------------------------   یکی از پیامدهای سیاستزدگی در امر تاریخ پژوهی ، از آن سوی بام افتادن و نادیده گرفتن تام و تمام ِ ملاحظات سیاسی در نقد و بررسی های تاریخی است : (

    ۱ـ خانم ناطق، پیش از این ، کتاب سید جمال الدین اسدآبادی را ، به فرانسه نوشت، که رساله ی دکترایش بود . آدمیت در مقدمه ی کتاب ِ « کارنامه فرهنگی فرنگی در ایران » می نویسد : «نخستین اثر [ هما ناطق] دقیقاً معتبرترین اثری است که تاکنون در باره ی افکار و زندگی سیاسی سید جمال الدین اسدآبادی منتشر شده است ...».     هما ناطق در مقاله ی « همکاری با آدمیت،هما ناطق ، نگاه نو،شماره ۷۸،مرداد ۱۳۸۷ ، ص ۲۴» در ربط با کتابشناسی کتاب « از ماست که برماست » می‌نویسد : « از ماست که بر ماست، هما ناطق ، تهران ، ا

(ابراهیم گلستان و «اخلاق گفت وگو»  ( بخش نخست  احمد افرادی  آقای حسن کامشاد، نقل می کند : « یادم آمد شبی در خانه ی ما ، ماشاءالله آجودانی و بانو، لطفعلی خنجی و همسرش، شاداب وجدی... شاهرخ مسکوب و تنی چند دوستان دیگر جمع بودند. گلستان باز بحث فردوسی را پیش کشید، با یک یک حاضران درافتاد و گفت و گفت، و طبق معمول افزود "  اینجوری هست دیگه "! شاهرخ  مسکوب که خونسرد نشسته بود ، ناگهان از جا در رفت و با لحنی خشم آلود گفت: ابراهیم ، تو چه اصراری داری خود را احمق نشان دهی ؟ " این حرف کارگر افتاد و گلستا

  ابراهیم گلستان و « اخلاق گفت و گو » - بخش پایانی   احمد افرادی  جلال آل احمد:« چشم و گوش گلستان دریچه هایی بود، به درون خود باز.نه به دنیای خارج.  آنقدر مرکز عالم بود که تصورش را نمی شود کرد.من هیچکس را آنقدر اشرف مخلوقات ندیدم...»  -------------------------------------------------------------------------------------   در پانویس بخش پیشین مقاله ، سطری چند  از داوری خانم لیلی گلستان  را ، در ربط با منش و خلق و خوی آقای ابراهیم گلستان و رفتارش با دیگران  باز نویسی کرده ام.[1]  در اینجا، شواهدی